Personal

Vlagen

Het is een heuse wervelwind geweest de afgelopen paar maanden. Hoge hoogtes en nog diepere dalen heb ik gevoeld. Van positieve plussen naar verdrietige minnen. Het was alsof ik op een strand stond, koud en alleen. Te weinig kleding voor de donkere wolken die links van me af en toe onweer en helse buien op me afvuurden terwijl rechts de zon zo haar best deed ze te verdrijven. Een groots gevecht met twee uitersten.

Het lijkt dramatisch en, even tussen ons gezegd en gezwegen zonder filter, dat was het ook. ‘Was’ inderdaad. Het is nog wat vroeg maar de zon heeft langzaam stukjes van de donderwolken weten te verdrijven. Ze zijn er nog, liggen op de loer en slaan toe als ik te veel van de zon lijk te genieten. Maar ik voel ze aankomen, merk hoe lang ik ze kan negeren voordat ik er even aan toe moet geven. En dat toegeven is soms best zwaar.

Ik was iemand die graag heel hard werkte en na het werk nog online leuke dingen deed, ’s avonds genoot van mooie momenten met lieve mensen en tussendoor nog plannen maakte voor de toekomst. Het kon niet op. Een eind leek niet in zicht, ik had een bijna oneindige stroom aan energie en zin om dingen te ondernemen. En nu wÊÊt ik dat die stroom van energie niet oneindig is. Vooral nu, ik kan echt per dag maar een fractie van wat ik eerst deed. En dat is slikken maar blijkbaar heb ik die rust hard nodig. Mijn grenzen begin ik duidelijk te ontwaren door die wirwar van verdriet heen. Er zitten grenzen aan mijn kunnen en voor het eerst vind ik dat helemaal niet erg.

Leave a Comment

Comments (25)

  1. Heel herkenbaar lieve Eva, het is zwaar, maar je maakt zulke goede stappen! Wat goed dat je de tijd neemt en er weer wat positiviteit in kan zien. Rustig aan, het komt wel weer en heel veel liefs en dikke knuffels 💛

  2. Mooi verwoord, sterkte ook! Ooit schreef ik hoe de laatste zwarte rafelrandjes van me af vielen en ik al het zwarte eindelijk kwijt was. Ik wens het je van harte toe, het moment dat je weer een keer geniet van de zon en je realiseert dat de onweerswolken zijn verworden tot ‘iets van lang geleden’. Het gaat een keer gebeuren! :)

    1. Wat een lieve en mooie reactie! Ik zie er zo ontzettend naar uit maar probeer er toch niet te veel mee bezig te zijn, bang dat ik het daarmee alleen maar zwaarder maak. Zo’n lastige periode. Maar heel heel fijn dat het de zwarte randjes bij jou al helemaal weg zijn, geeft me een beetje hoop voor mij.

  3. Eva, je bent een toppertje en ik weet zeker dat je hier uit komt, je kunt het.
    Samen met familie en vrienden kom je er wel……
    We love you……xxxx :) :)

  4. Mooi verwoord! Ik was laatst Orange is the New Black aan het kijken. “It’s like the sky is blue, right? But when there are clouds, you think it’s gray. But, really, it’s still blue. It hasn’t changed. It’s just covered with gray clouds passing by. And your clouds will pass by.” – Suzanne

    Ik vond het bij je stukje passen en hoop dat jouw wolken snel voorbij waaien!

  5. Ik ben blij dat je weer aan het opkrabbelen bent, Eva. Ook dit leidt uiteindelijk tot iets goeds. Ik heb het zelf ook zoiets meegemaakt, en daar heb ik veel van geleerd. Neem vooral je tijd.

Scroll Up