Personal

Time to get real

Het gaat de laatste tijd niet zo goed. Zo. Dat is eruit. Ik blijf maar rennen en rennen en rennen en rennen en ik ben op. OP.

Dit wordt een hele, hele open post. Niet omdat ik zo nodig mijn verhaal kwijt moet, maar omdat ik van zo veel mensen om me heen hoor dat ik niet de enige ben die hiermee worstelt. Open en eerlijk en wie weet help ik er nog wel iemand mee.

Eerder schreef ik nog dat mijn to do-list langer was dan mijn bullet-journal aan kon, ondertussen schrijf ik ‘m niet eens meer omdat ik alleen al instort bij het zien van wat er nog moet gebeuren. Een maand geleden zat ik af en toe nog even bij te komen op de bank, nu kom ik er niet meer van af. Het lukt niet meer. Ik zit vastgelijmd. Kan níks meer.

Eind maart was een soort symbolische grens. Op 29 maart was mijn laatste werkdag bij mijn oude werkgever en ik heb daar zo tegenaan gehikt. Niet omdat ik niet weg wilde maar omdat het vanaf dat moment écht zou beginnen. Ik kon dan écht gaan werken aan alle mooie plannen en ‘mijn toekomst’. De weken voor eind maart kon ik al niks anders meer dan werken, slapen, eten en nog meer slapen, misschien was dat al wel een teken dat ik rustiger aan moest doen. Maar die symbolische grens zat zó in mijn hoofd, ik had daar zó veel druk op gelegd, dat ik die echt niet kon verschuiven. En dus ging ik door.

Ik heb de tekenen dat ik rust moest nemen keer op keer genegeerd. Van werk naar huis, naar een etentje of feestje, vervolgens een weekend weg, mensen op bezoek, taarten op bestelling, druk bezig met nieuwe projecten, nog een extra klus erbij en tussendoor talloze avondjes in de kroeg. Door, door, door. Eerder was dat ook nooit een probleem. Ik ben iemand die doorrent, die honderdmiljoen dingen tegelijkertijd doet en daar zó veel energie van krijgt dat er nog wel drie nieuwe projecten bij kunnen. Maar die Eva ken ik nu niet meer terug.

Als ik boodschappen moet doen, voelt het alsof ik de halve marathon moet lopen. Ik ben al uitgeput nog voordat ik mijn jas heb aangetrokken. Waar ik eerst energie kreeg van drie afspraken op een dag, tussendoor nog een beetje bloggen en een nieuwe taart bakken, raak ik nu bijna in paniek als ik na een een Skype-afspraak nog ergens heen moet. En dus plan ik nu nog maar één ding per dag in. Werken óf bloggen, ’s middags iets doen óf ’s avonds naar de kroeg. Ik moet mezelf leren kiezen, moet mezelf in toom houden en niet alles tegelijkertijd laten doen. Want blijkbaar kan dat nu even niet meer.

Jezelf niet meer herkennen, niet meer weten hoe je in elkaar zit en waar je wel of niet mee om kan gaan, het is iets vreemds en brengt een raar soort onzekerheid met zich mee. Daarbij moet ik nu echt afspraken gaan afzeggen, óók de leuke.. maar wat nou als ze mij dan vergeten? En kan ik mensen überhaupt vertellen waar ik mee worstel zonder een slappe zeurpiet te zijn? Die onzekerheid hangt als extra dimensie boven deze chaos. Alles aangestoken door elkaar.

Het is een feest jongens. Niet normaal. Had ik nu maar de energie om een taartje te bakken.

Leave a Comment

Comments (15)

  1. Ahhh lieve Eva, wat rot (understatement) dat je je nu zo voelt. Te hard gerend en nu zegt je lijf en hoofd stop. Neem zoveel tijd als je nodig hebt, en doe alles op jouw tempo. Kies voor jezelf en geloof me, mensen vergeten jou echt niet als je even wat meer tijd voor jezelf neemt. En als ze dat wel doen zijn het stumpers en moet je er sowieso vanaf ;-) Hoop dat je je snel beter voelt! *sends virtual cake*

  2. Aaah, dat is zwaar klote! Ik heb zelf vorig jaar in dezelfde situatie gezeten. Zag het ook totaal niet aankomen, en had er moeite mee om voor mijzelf te kiezen en afspraken af te zeggen. Maar ik moest wel want ik had totaal geen energie meer. Nu inmiddels heb ik er heel goed van geleerd en neem ik sneller een stapje terug als ik weer te gek doe. Ik zet mijzelf meer op nummer één en doe vooral langzamer aan en zorg dat ik genoeg rust krijg. En dat werkt. Ik zou vooral niet bang zijn dat mensen je vergeten. Die angst had ik ook (stel dat ik héél veel mis als ik er een keer niet bij ben?!), maar dat bleek onzin. En anders wat Eva zegt, dan zijn het stumpers ;). Hopelijk ga je gauw weer wat meer energie krijgen!

  3. Zo veel herkenning. En zó dapper dat je dit hebt gepost. Doe rustig aan, luister naar je lichaam, hoe makkelijk dat ook klinkt. Na een tijdje ga je ineens voelen: wow, het gaat weer. Ik kan het weer. Daarvoor krijg je alle tijd van de wereld want níemand gaat jou zomaar vergeten. Heel veel sterkte Eva!

  4. Knuffel voor jou. Wat mega rot dat je je zo voelt. Neem de tijd om tot rust te komen. Om weer jij te worden(voor jezelf). Om weer te kunnen genieten. Niet meer zo hard rennen dat je jezelf voorbij rent. Het leven is mooi als je kunt genieten van de dingen die je doet💕💕

  5. Wat rot dat je je zo voelt. Ik weet zeker dat je niet de enige bent en dat je open verhaal anderen kan helpen. Luister goed naar je lichaam en wees lief voor jezelf.

  6. Jemig meid, dit is heel herkenbaar en had ik vorig jaar. Alles wat ik kan zeggen is dat je inderdaad alles stap voor stap moet doen en het moet accepteren. Dat hele accepteren is nog wel het moeilijkste wat er is, maar het zal weer beter worden. Dat klinkt zo cliché, ik weet er alles van, maar het is echt waar. Het is oké dat je voor jezelf kiest. Het begint weer bij de kleinste momentjes van de dag en later wordt het wel weer meer dan dat. Misschien een vaag verhaal. Ik wil je in ieder geval heel veel knuffels geven en veel liefs sturen. You are not alone <3

  7. Pfoeh, pittig Eva. Heb je ook hulp van een professional? Het klinkt als een soort van burn-out. En dat zie ik veel om mij heen. Neem je tijd om te herstellen. En kijk eens op NPO gemist naar ‘Sophie in de mentale kreukels’. Dat is mogelijk herkenbaar.

  8. Jeetje Eva, wat ontzettend vervelend! Maar goed dat je erover schrijft. Ik weet als geen ander hoe het is om je zo te voelen (in 2013 een burn out gehad) en kan alleen maar zeggen; Luister naar je gevoel en je lichaam! Nee zeggen is niet erg. Laat je niet gek maken en pak je tijd!! Knuffel voor jou..

  9. Babe, lieve Eva, wat een mooie oprechte post. Is niet eng. Is mooi. En mooi om te zien dat je niet de enige bent. Echt, er zijn meer mensen die zich net zo voelen als jij (moi incluis). En het is ook zo herkenbaar. Pas dus echt op. Ik kon een jaar niet van de bank (of uit m’n bed) komen en zo ver moet je het nooit laten komen. Goed dus, dat je het nu ziet. En voelt. En doet. Je mag voelen. Je mag je overgeven. Neem je tijd en kies voor jezelf. Niemand vergeet Eva. Jij zeker niet. Vergeet jezelf niet. <3

    En ik ben blij dat je wel wilt dat ik kom over twee weekjes <3 Knuffels cominnggggg!

  10. Dikke knuffel voor jou. En nu echt naar jouw lichaam luisteren, oke? Wees lief voor jezelf, rust uit, wees eerlijk. Het is eng en mega rot, maar ik ben stiekem enorm trots dat je dit zo durft op te schrijven. Het komt goed <3

  11. Bah, wat naar om te lezen. Ik was vanuit het Belgenland voor je aan het juichen om je taartenbiz en je plannen. Maar soms lukt het niet. En dan ben jij nu vooral het belangrijkste. Je wordt sowieso niet vergeten! Neem vooral de tijd voor jezelf. Rust, denk na, BINGE(!)*. Ik hoop dat je je snel beter voelt. Dan kom ik heel graag taartjes met je eten in Berlijn. <3

    *Voor een ellendig lange lijst met bingemateriaal mag je altijd aankloppen! Hier al een paar: Legion (ALS JE DIE NOG NIET HEBT GEZIEN DOE HET NU), Big Little Lies, 13 Reasons Why, Parks & Rec gewoon nog eens.

  12. Wat mooi beschreven en wat ontzettend herkenbaar ook. Je verwoordt het precies zoals ik het ook voelde: jezelf niet meer herkennen. Neem je tijd, schakel eventueel hulp in, en ‘de mensen’ vergeten je echt niet. Zij die dat wel doen zijn gewoon eikels, good riddance. Sterkte gewenst!

  13. Wat een mooi en oprecht artikel! Het lijkt mij heel vervelend om je zo te voelen. Denk even lekker aan jezelf, doe rustig aan en wij vergeten je echt niet hoor!

  14. Lieve lieve Eva, zorg voor jezelf. Dat is het meest belangrijke, de rest komt daarna wel. Echt waar. Luister naar je lichaam, luister naar jezelf, ga jezelf weer voelen en zet jezelf op nummer 1. Dikke kus

Scroll Up