We zitten in de bus naar het station, het optreden van Me First And The Gimme Gimmes in de Melkweg staat op de planning maar onze hoofden zijn er niet helemaal bij. “Wat gaan we doen?” vraag ik Joppe als we ingestapt zijn. Zijn hoofd verandert in één grote glimlach en op dat moment weten we eigenlijk genoeg, “We gaan het doen.” “Ja he?” “Ja!” 

Dat was het verhaal over hoe wij besloten naar Berlijn te verhuizen.

Wat nou als..
Eigenlijk begon het allemaal een jaar of twee geleden. We gingen samen naar Berlijn en alhoewel ik wat moest wennen aan de stad voelde hij al snel als een fijne lentejas die je eigenlijk nooit meer uit wil doen. Er was zoveel te verkennen, zoveel te zien en de sfeer waarin dat allemaal kon was rustig, relaxed en toch rommelt er overal creativiteit en nieuwheid. Toen we een jaar later weer terug waren kwam het ineens als grapje op “Wat nou als we hier zouden wonen”. Die ‘wat nou als’ gesprekken hebben we wel vaker, niets zo fijn als fantaseren over de toekomst en kijken hoe hij zou bevallen, maar deze keer was het anders. Wat nou als we naar Berlijn zouden verhuizen? Dat idee kwam in ons hoofd en ging niet meer weg.

Des te meer mensen ik het toen vertelde, des te logischer de stap klonk. Het gekke, nieuwe gevoel trok weg en in een paar weken tijd veranderde het van een dromerige optie tot een mogelijkheid waar nog bijzonder veel van terecht kon komen.

Toch gingen we niet. Joppe startte hier voor zichzelf en kreeg steeds meer opdrachten binnen. Ik ging naast mijn werk steeds meer dingen doen en kwam meer en meer achter nieuwe passies, nieuwe eigenschappen en leerde zoveel nieuwe mensen kennen dat Berlijn naar achteren verschoof. Waarom weggaan als het hier steeds kneedbaarder is?

Friedrichshain
‘Appartement te huur!’, ik las het berichtje van oud-klasgenootje Emma die vorig jaar wel vertrokken was. Ze bleven in Berlijn maar hun startersappartement in Friedrichshain kwam vrij. En toen ging het als een gek zo snel. Op 26 april vertrekken we.

Voor hoe lang? Geen idee.
Wat we gaan doen? Geen idee.
Hoe we het gaan doen? Geen idee!

Ik ben nogal een obsessieve planner, control freak zou je me ook kunnen noemen. Maar daarnaast houd ik ook niet van half werk en spring ik liever twintig keer in het diepe terwijl ik half verdrink dan dat ik voorzichtig aan de kant blijf pootje baden. En dus springen we. Volledig. En we zien het wel. Ik heb er alle vertrouwen in dat het goed gaat komen en dat we de tijd van ons leven hebben.

berlijn2

Share: