Deze blog ben ik tien keer opnieuw begonnen en heb ik net zo vaak weer weggegooid. Toen ik op Twitter aangaf dat mijn hoofd overliep en ik daar zo graag over wilde bloggen maar het best eng is om een keer écht eerlijk te zijn in zo’n Instagram-perfect wereldje, kreeg ik veel steun van iedereen maar het echt doen bleek toch nog een stap verder.

Ik weet ook niet of ik recht van spreken heb, dat is het ook een beetje. Zoals ik eerder al schreef, wist ik eind december dat ik mijn baan zou verliezen en heb ik sindsdien plannen te over. Die plannen zijn nu gevormd tot één concreet plan. Of nouja, voor mijn doen ‘concreet’ want het schommelt nog steeds van hot naar her zoals altijd alles bij mij dat doet, maar hij is afgebakend tot drie hoofdtaken.

Sinds het zo duidelijk is wát die drie taken dan eindelijk zijn, durf ik er ook steeds meer over te praten en er openlijk voor uit te komen. Ik ga als freelancer aan de slag. En elke keer als ik die zin in mijn mond neem begin ik lichtelijk zenuwachtig te worden.

Ik geloof heel erg in ‘het moment’ en dat dingen soms lopen zoals ze lopen omdat de situatie daar naar vraagt, en dus sta ik ook nog volledig achter mijn besluit. Maar dat maakt het niet minder spannend. Want wie ben ik om te denken dat ik dit kan?! Wie ben ik om te denken dat mijn taarten goed genoeg zijn om te verkopen? Dat mijn content en online marketing-ervaring en kennis goed genoeg is om daar op freelance basis van rond te komen?! Deze vragen hoor ik dagelijks gillend door mijn hoofd rennen.

Dat ik me niet druk moet maken, blijkt wel uit het feit dat ik al meerdere taarten verkocht heb (de teller met mensen die via-via bij me zijn gekomen loopt zelfs al aardig op, het zijn dus niet meer alleen vrienden en familie – milestone!) en ondertussen te druk ben met andere content & website-klussen om het verplichte Duitse administratieve gedeelte te regelen. Waar ik me dan ook weer druk om maak.

Slapen kan ik bijna niet. Ik ren de marathon in mijn hoofd. Kan aan niks anders meer denken maar vraag me elke ochtend weer af of het de goede keuze is geweest. Mijn to-do list is langer dan mijn bullet-journal aan kan en ik lig nu al bijna een week ziek op bed.

Gelukkig maakt het bakken van taarten me rustig.

In mijn hoofd heb ik deze hele blog in hoofdletters geschreven, maar omdat ik niet zo tegen jullie wilde schreeuwen heb ik dat er maar even uitgefilterd. Fijn he?

Is bij jullie alles oké?

Share: