Ik had een heel hysterische blog kunnen schrijven met ‘GROOT NIEUWS’ maar zo groot is het nieuws ook niet meer, aangezien ik op Instagram nogal veel gedeeld heb over dit “grote nieuws”. Joppe en ik hebben namelijk, na lang overleg en veel online onderzoek, een huisgenoot geadopteerd! Deze huisgenoot, genaamd Scot, laat veel scheetjes, knuffelt graag en eet nog liever.

Het verhaal

Zoals wel vaker was ik de aanstichter van dit nieuwe avontuur. Sinds mijn moeder honden heeft, ben ik helemaal verliefd op het idee dat we er zelf ooit eentje zouden hebben. Het bleef jarenlang bij onze droomboerderij en de honden die daar dan rond zouden lopen. Maar ineens ging er een knop om, ik weet niet meer precies waarom of waardoor maar ineens was de locatie (middenin een grote stad) en de grootte van ons huis (een appartement van 90m2) geen issue meer.

Met mijn burn-out en het immer thuiszijn, de liefde die wij een hondje zouden kunnen geven en het grote park dat direct naast ons huis ligt, waren de belangrijkste punten wel gecheckt. Daarnaast zijn bij Joppe’s werk honden welkom en hadden we veel vrienden die vooraf aangaven wel op te willen passen, alles was te perfect voor woorden.

Oh en toen ik Yvette van Boven* met Marie in haar fietsmandje zag, was ik helemaal verkocht. Damn, met je hond op de fiets door Berlijn! Wat wil een mens nog meer?

*omg wat een topwijf is dit toch?! Ik ben he-le-maal verliefd op haar kookprogramma <3

Adopt don’t shop

Realistisch gezien, zag ik wel in dat voor mijn droomhonden onze situatie niet ideaal was. Een Australian Shepherd of labrador zou meer ruimte nodig hebben en ontzettend veel beweging vragen. Een wat rustigere, kleinere hond die niet persé twintigmiljoen kilometer op een dag hoeft te rennen, paste iets meer bij ons. Daarnaast leek het me wat heftig om vanaf dag één bezig te zijn met het opruimen van kleine plasjes en een hond van begin tot eind alles aan te leren, dus een puppy ging ook niet door.

Die combinatie zorgde ervoor dat het al snel duidelijk werd dat we een wat ouder hondje zochten. Op de Duitse Marktplaats stonden wel honderden advertenties van honden die een huis zochten. Naar mate ik er meer en meer zag, werd het ook steeds duidelijker wat we wel en vooral niet wilden. Joppe was nog steeds wat terughoudend maar toen ik hem een paar hondjes liet zien die aan de eisen voldeden (ouder, rustig, knuffelig), smolt hij steeds meer.

Herr Scot

En ineens kwam ik Scot tegen. Zn bolle toet lachte in de advertentie en de tekst brak mijn hart een beetje. Als Spaans straathondje kwam hij daar in een asiel terecht en zou hij afgemaakt worden. Toen is hij door een paar mensen naar Duitsland gehaald en kwam hij in Berlijn terecht. Met een gigantische omweg en veel verschillende pleeghuizen die hem keer op keer weer wegdeden, hebben wij hem via een stichting kunnen adopteren.

Sinds september is Scot officieel de onze. Hij is tien jaar oud, houdt van eten (en dan ook echt héél, héél erg), slapen en knuffelen. We kunnen hem, door zijn verlatingsangst, nog niet goed alleen laten en hij snapt het nut van speeltjes niet (hoe zielig is dit?) maar hij is zó blij met zijn nieuwe huis en zijn lachende hoofd spreekt echt boekdelen.

Wil je meer Scot? Volg hem op Instagram: @Scotderhund

Die andere hond op de foto’s? Dat is Pretzel, de liefste puppy van Laura.
Share: