Na het bezoek aan Beelitz stond ik te trappelen om weer naar een nieuwe verlaten plek te gaan. Op ontdekkingstocht in eigen stad met een vleugje spanning. Het verlaten vliegveld wat we besloten te bezoeken op Hemelvaartsdag had echter wel iets meer dan een vleugje spanning en al na een half uur wenste ik dat we gewoon voor Beelitz met al zijn toeristen gekozen hadden..

Flugplatz Sperenberg

Een uur van Berlijn, richting het zuid-oosten ligt Flugplatz Sperenberg. Dit verlaten vliegveld bestaat al sinds 1870, alhoewel het toen dienst deed als schietbaan en militaire testfaciliteit Heeresversuchsanstalt. Toen de Eerste Wereldoorlog losbarstte was het het grootste testterrein ter wereld, om je een idee te geven: de schietbaan was 12km lang en 250m breed.

In de jaren vijftig, nadat het aan het eind van de Tweede Wereldoorlog even door het Rode Leger bezet was, besloten de Soviets om Sperenberg in gebruik te nemen. Gedurende de DDR werd het vliegveld actief gebruikt en pas in 1994 werd het gesloten.

Tegenwoordig wordt het terrein bewaakt in samenwerking met het Kummersdorf Museum, deze organiseert één a twee keer per jaar rondleidingen over het terrein. Maar wij besloten zelf te gaan.. En dat hebben we geweten.

Sperenberg-abandoned-001

Sperenberg-abandoned-003

Sperenberg-abandoned-002

Door het bos

Het gigantische terrein is beschermd met een grote muur waar je, als je er maar lang genoeg langsloopt, meerdere gaten kan vinden om doorheen te gaan. Een kort tochtje door het bos later kom je aan bij de barrakken.
En dan ineens slaat de spanning toe.
Het zal aan mij liggen, ik heb maandenlang nachtmerries gehad van The Blair Witch Project, maar toen ik een voetstap boven ons hoorde terwijl wij in de kelder stonden, sprong mijn hart in mijn keel.

Na wat rondneuzen in verschillende gebouwen besloten we richting de landingsbaan te lopen. Omdat we al meerdere verhalen hadden gelezen over bewakers op het terrein, liepen we niet via de aangelegde wegen maar door het bos.
Een kwartier, een half uur, een uur.. Ik heb geen idee meer hoe lang we erover deden, door hoeveel muggen ik gestoken ben of hoe vaak de levensgrote brandnetels in mijn benen prikten, maar uiteindelijk kwamen we er. De ruimte was bizar, de locatie onvoorstelbaar.

We besloten door te lopen totdat een van ons ineens de woorden uitsprak.. “Een auto…” het was even stil, niet veel later hoorden we hem allemaal “RENNEN!”
En we schoten de bossen in het midden van beide landingsbanen in. Net op tijd. Twee seconden zaten we achter een schamel bosje verscholen toen een rode auto met volle vaart langsreed, keerde en nog een keer voorbij kwam. We renden snel door, op zoek naar de uitgang.

Piramide

Het bleef een wirwar van lopen over begaande wegen en wegduiken voor auto’s waardoor we wederom het bos in doken om de uitgang te zoeken. Na een paar minuten kwamen we een bordje tegen waar enkel het woord Piramide op stond. Geïntrigeerd liepen we die richting op. Voor ons doemde een grote, open cirkel met daarin in het midden een gigantische piramide op. In mijn hoofd schoten mijn gedachten af naar rare praktijken en enge films die wel raad wisten met zo’n situatie. En toen kwam er een auto.

We sprongen achter wat bosjes. Maar waar we verwachtte dat hij door zou rijden, werd er geparkeerd en na een korte stilte hoorden we alleen nog het geluid van een schaar. *SNAP SNAP SNAP*

Wat wás dit?! En vooral.. Wat nu?!
We bleven wachten.
En wachten.
*SNAP SNAP*

‘Oké, ik ga erheen. We gaan de domme toerist uithangen, vragen wat die piramide is en dan gaan we.’
We stonden op en liepen langzaam richting het geluid. Daar stond een van de toezieners in alle rust de heg te knippen. Hij vertelde ons over de geschiedenis, over dat het verboden was op het terrein te zijn. Dat er meerdere mensen regelmatig hier kwamen joyriden en dat her en der wat toezieners woonden. En toen liet hij ons gaan.

Mijn energie was weg. Strompelend liepen we terug naar de plek waar we het terrein op waren gekomen.
Je kunt me een bange schijterd noemen, het hart in mijn keel voor zoveel kleins maar ik kwam écht niet meer bij. Ik dacht ooit dat het moment dat iemand vroeger midden in de nacht de rits van mijn tent probeerde open te maken, het engste was dat ik ooit mee zou maken.. Nou, blijkbaar kan het ook anders.

Sperenberg-abandoned-007

Sperenberg-abandoned-012

Sperenberg-abandoned-011

Sperenberg-abandoned-010

Share: