Het is al bijna drie maanden geleden dat het eerste deel van mijn emigratie tweeluik online verscheen. De positieve kanten van een emigratie waren vrij snel opgesteld. Dit lijstje met de moeilijke punten en zware momenten bleek een stuk lastiger.

Alleen

Om met de meest heftige maar direct te starten. Het kan soms best alleen zijn. Ik heb de luxe dat ik de allerliefste van de wereld altijd al bij me heb maar zelfs met z’n tweeën kan je soms alleen zijn. En we hebben het geluk hier veel lieve mensen al om ons heen te hebben in zo’n korte tijd maar de leukerds uit Arnhem, Felix met onze 1-2 humor, Laura met haar lieve tips, mijn ouders en mijn liefste, liefste zusje en nepzusjes.. Sja, die zijn hier niet. En dan mis je die afspraken waar je na een lange werkdag eerst geen zin in hebt maar die toch altijd fijn zijn ineens heel erg.

Communicatie

We zijn in Duitsland, voor menig Nederlander is Duits verstaan geen probleem en tenzij iemand mij ineens overvalt of heel erg snel praat is dat ook geen echt issue. Maar ik ben toch erg blij dat dagelijkse gesprekken vaak in het Engels kunnen, dan ben ik gewoon net ietsje grappiger en sneller maar zelfs dan lukt het niet altijd om goed over te komen. En dan is er soms ineens dat moment van miscommunicatie.

Knuffels

Net als ik veel waarde hecht aan grapjes, humor en het leven niet te serieus nemen, vind ik een knuffel ook wel érg belangrijk. In Nederland had ik de luxe met Joppe samen te werken, zat ik er doorheen, ging alles mis of was iedereen stom, dan kon ik gewoon even naar beneden lopen en hem achter z’n bureau vandaan trekken. Wel zo fijn. En stiekem zag ik dat zo op die manier wel zitten voor de rest van mijn leven. Maar nu werken we allebei ineens ergens anders. Nemen we om half 9 ’s ochtends afscheid en zie ik hem vaak pas om acht uur ’s avonds weer. Die knuffels overdag mis ik wel een beetje. En om nou in mn lunch even heen en weer te gaan van Charlottenburg naar Mitte is ook niet echt een plan.

Vriendschappen onderhouden

Anne vroeg toevallig in mijn eerste luikje naar hoe het verloopt om contacten te onderhouden met vrienden en familie. Nou, best slecht. Ik ben goed in mailen, lange zinnen tikken en daar alles mee vertellen maar laat ik daar nou nét amper tijd voor hebben – hallo bloggen is ook belangrijk ;) – en whatsapp en skype zijn zoals men dat zegt niet echt mijn ding.

Achterlaten

De start van het verhuizen naar waar dan ook is het achterlaten van alles wat je op dat moment hebt. Of je nou van Arnhem naar Nijmegen gaat of Arnhem naar Berlijn.. Alles blijft waar het is en jij gaat weg. En soms, als je dan een dipje hebt, is het heel aantrekkelijk om te denken “Wat nou als ik gewoon daar was gebleven..” En ook al moet ik daar niet aan toegeven, soms doe ik dat uiteraard wel. Dan raak ik weer verstrikt in dat doolhof in mijn hoofd en weet ik het gewoon even niet meer. Een goede nacht slaap is gelukkig daar het beste medicijn voor.

Vakanties

Mijn ouders woonden al niet meer in Arnhem toen wij vertrokken en ook mijn zusje woonde vrij ver van ons vandaan, maar hoe weinig ik ze nu zie slaat echt werkelijk alles. En dan voelt het raar om vakantiedagen te gebruiken om naar een warm, zonnig land te gaan in plaats van Nederland. Schuldgevoel en het heel graag willen combineert tot een vreemd iets. Ik ga graag naar Nederland en zie dat zowaar een beetje als vakantie maar ik wil eigenlijk ook wel écht weg, écht even op vakantie. Maar daar staat dan wel tegenover dat ik ze weer wat langer moet missen. Zo moeilijk!

Belangrijke momenten

Vriendschappen onderhouden met alle non-momenten is nog tot daar aan toe. Als je weer bij elkaar bent is er tijd zat om bij te praten en vaak voelt het toch als gisteren dus ach, die missende non-momenten daar gelaten is er niet zoveel gemist. Maar dan.. de heftige momenten, de momenten dat je er écht voor iemand wilt zijn en het liefste direct op de fiets wil stappen omdat ze zo dichtbij woonden.. Dat zijn de heftigste en die zijn er full-on. Nu al.

En nu..

nu ben ik op. De positieve en negatieve punten staan op papier. De eerste categorie kan ik gemakkelijk aanvullen met nóg meer fijne dingen en de tweede wordt steeds kleiner.

Zijn er nog vragen over mijn emigratie-spreekbeurt?

Share: