Het was koud, veel te koud en de tocht van de auto naar het hek van het Chemiewerk in Rüdersdorf had al een flinke aanslag gepleegd op mijn lijf. De warmte leek ver te zoeken en ondanks dat ik diep wegkroop in mijn dikke winterjas, zag ik het door de glibberige route niet meer zo rooskleurig in. Wat deden we hier eigenlijk op deze koude winterdag?! Dat gevoel vertrok een beetje toen we door het ijzeren hek heen glipten maar naar mate er meer tijd verstreek, had ik steeds minder gevoel in mijn vingers.

Chemiewerk Rüdersdorf

Het verlaten Chemiewerk in Rüdersdorf stond lang op mijn lijstje. Als groot fan van Homeland zag ik de locatie al voorbijkomen, las ik met veel gegniffel over de graffiti die Duitse artiesten in opdracht van de serie aanbrachten in het complex en werd mijn nieuwsgierigheid steeds meer getriggerd.

Na een rondje langs het terrein, waarbij we ons eerste plan – om via de hoofdingang naar binnen te gaan – snel loslieten toen we een auto bij een bewakingskeet zagen staan, kwamen we uit in een despressieve woonwijk. Google Maps wist ons te vertellen dat we vanuit daar via een park, over een brug en langs een oud spoor uiteindelijk bij het terrein van Chemiewerk uit zouden komen. En zoals gewoonlijk zag het er op onze telefoons makkelijker uit dan het daadwerkelijk was. Kleine trappetjes met bevroren, gladde treden, geglibber langs de kade van de rivier en schoenen die steeds dieper in de sneeuw zakten. Dit stuk van tien minuten duurde die zondag ruim een half uur.

Abandoned Chemiewerk Rudersdorf-1
Foto: Marjolein – Berlijn-blog.nl

Abandoned Chemiewerk Rudersdorf-16
Foto: Marjolein – Berlijn-blog.nl

Maar toen we er eenmaal waren, vergat ik de kou even. De reusachtige torens waren indrukwekkend. De imponerende gebouwen rezen als grijze reuzen op uit de witte grond. De door mij eerder zo vervloekte sneeuw en ijslaag die de grond bedekte, droegen bij aan het grijze spektakel en maakten het geheel nog ijzingwekkender.

We liepen het eerste gebouw in, schrokken van een ander stel urbexers dat daar rondliep en deden zo zachtjes mogelijk om de bewaker niet uit zijn keet te lokken. De kou ging echter door merg en been en kroop steeds dieper in mijn jas. Mijn schoenen waren doorweekt, de koude sokken kleefden aan mijn tenen en maakten ze bijna gevoelloos.

De regen die ondertussen met bakken uit de lucht kwam, maakte het er niet beter op. Mijn vingers bleken niet meer te werken, na een half uur was foto’s maken bijna onmogelijk. Mijn lens was nat, ik had geen droog stukje stof meer over om deze schoon te vegen en de knop van mijn camera indrukken ging steeds lastiger.

Het Chemiewerk was een locatie waar je u tegen zegt maar het weer zorgde ervoor dat wij na een uur niet meer konden wachten om terug naar de warme auto te gaan. In de zomer gaan we nogmaals, als het groene gras de grijze kolossen van meer leven voorziet en het zonnetje alles mooier maakt. Ik kan niet wachten.

Abandoned Chemiewerk Rudersdorf-7

Abandoned Chemiewerk Rudersdorf-8

Abandoned Chemiewerk Rudersdorf-6

Abandoned Chemiewerk Rudersdorf-9

Abandoned Chemiewerk Rudersdorf-11

Share: